mardi, 28 novembre 2017

SIAMU-DBDMH

Mais que ce passe-t-il donc au Service d’Incendie et d’Aide Médicale Urgente de la Capitale ?

Après avoir constaté l’état de délabrement des casernes des pompiers de la capitale, d’autres problèmes graves se font ressentir en matière d’hygiène chez les pompiers. Pour plusieurs raisons, certains fournisseurs ne sont plus payés pour les prestations qu’ils effectuent soit à cause d’un programme informatique que la Région a imposé au service d’incendie soit à cause d’un manque de respect envers la législation relative aux marchés publics soit à cause d’un manque de personnel compétent dans certaines matières.

Un des problèmes majeurs est celui qui est relatif au nettoyage de nos vêtements de travail qui n’est plus effectué par l’employeur pour l’instant. Le fournisseur n’est plus payé donc il refuse de nettoyer et de livrer nos vêtements de travail. Certains membres du personnel emportent leur tenue à la maison afin de les laver commettant une infraction à l’article IX.3.4., titre 3 du code du bien-être au travail (L’employeur assure ou fait assurer, à ses frais, le nettoyage des vêtements de travail. Il est interdit de permettre au travailleur d’assurer lui-même la fourniture, le nettoyage, la réparation, etc.. de son vêtement de travail)

Le fournisseur nettoyait également nos essuies de cuisines qui sont, actuellement, lavés dans les machines à laver des postes en même temps que nos tenues imprégnées de substances hautement cancérigènes. En matière d’hygiène, il y a d’énormes efforts à faire.

Les premiers effets se font déjà ressentir, au lendemain de l’incendie industriel à Forest, faute de vêtements de rechange pour se changer, un agent a dû demander un pantalon à prêter à un de ses collègues.

Un autre problème est la livraison des vêtements de travail pour les recrues. Le problème est simple : ils n’ont pas le nombre de tenue ni les mêmes tenues que les collègues en service de garde ! Dans quelques semaines, ces recrues seront affectées à des missions opérationnelles sans être complétement équipées. Les excuses là encore sont multiples. Nonante recrues sont en formation, ces entrées en service étaient prévisibles de longue date et rien n’a été fait pour fournir leur équipement. Vont-ils devoir intervenir en maillot de bain et tong ?

La politique, désastreuse de recrutement, fait qu’il manque régulièrement des agents opérationnels pendant de long mois. La longueur des procédures de recrutement organisées par un organisme fédéral (SELOR) n’arrange rien. Régulièrement, nous manquons de personnel. Les agents accumulent les heures de compensation et leurs fonctions opérationnelles. Lors de gardes, ils sautent d’un véhicule de secours à un autre. Depuis longtemps, les organisations syndicales demandent l’augmentation de l’effectif dans les postes du service. Faute de personnel, ce n’est malheureusement pas possible.

 Des problèmes de fournitures de matériels ou de services sont récurrents, parfois il manque de l’eau en bouteille pour réhydrater nos pompiers, parfois du café, parfois des réparations ne sont plus effectuées par des prestataires de services faute de paiement. Les fournisseurs se pressent au S.I.A.M.U. pour poser des réclamations.

Plusieurs casernes connaissent de graves problèmes soit de sécurité soit de fonctionnement. Les chauffages de plusieurs casernes tombent en panne, les cuisines de certaines d’entre elles représentent des dangers d’explosion, à quelques jours des fêtes de fin d’année, les fours sont en panne, etc… malgré l’effort de quelques personnes engagées récemment, il faudra manifestement attendre encore longtemps avant que tous ces problèmes ne soient réglés. Au rythme de la construction d’une nouvelle caserne par Gouvernement, nous devrions encore attendre 24 ans pour connaître de nouveaux postes et probablement encore autant de temps pour remettre l’Etat-major aux normes de sécurité.

La situation s’améliore en terme de petit travaux rendant certains locaux plus agréables à regarder. Les peintures sont, enfin réalisées, des tentures correctes sont posées aux fenêtres de certains postes, les installations électriques sont remises, petit à petit aux normes, mais de gros problèmes font régulièrement surface. Les ascenseurs de l’aile administrative tombent en panne régulièrement ce qui nous permet d’évacuer les personnes à mobilité réduite par les escaliers. Les caves et les sous-sols sont squattés par les animaux du quartier qui n’hésite pas à déféquer sur nos tenues entreposées dans un ancien bunker anti atomique. Un des deux ascenseurs du bâtiment des agents opérationnels ne fonctionne plus depuis des années sans qu’aucune réparation n’ait lieu.

 Le mobilier des postes et des casernes est dans un état déplorable, les fauteuils de repos sont dignes de ceux d’un squat, il manque des chaises à la cantine et il a fallu attendre plus d’un an pour obtenir le remplacement de couvert prêté par une compagnie pour l’ouverture d’un poste.

Des infiltrations d’eau ont lieu dans la passerelle reliant les deux bâtiments de l’état-major depuis des années, l’eau dégoulinant par le long des câbles électriques. L’état des cours intérieures des casernes a déjà provoqué plusieurs chutes et blessures importantes à des membres du personnel, il n’existe pas de zones réservées aux travailleurs qi se déplacent à pied dans les zones utilisées par des véhicules, les appareils d’éclairages de secours ne sont pas tous en état de fonctionner, bref les manquements sont nombreux et certains présentent des risques pour la sécurité des travailleurs. Ces problèmes ne sont pas uniquement dénoncés par le S.L.F.P., mais par des inspecteurs du Ministère de l’emploi et du travail et figurent dans des rapports envoyés à la direction.

 Ces situations sont passées, généralement, sous silence. Mais trop c’est trop et le personnel commence à en avoir marre d’être le dindon d’une mauvaise farce. Des mouvements de mauvaise humeur commencent à se faire ressentir.

 Malgré les efforts indéniables du Cabinet de la Secrétaire d’ Etat, Cécile Jodogne, la situation s’aggrave au S.I.A.M.U. à tel point que l’on se demande s’il n’existe pas des sabotages pour en arriver à de telles situations.

 

Wat is er toch aan de hand bij de Dienst voor Brandbestrijding en Dringende Medische Hulp van de hoofdstad?

 

Nadat er verkrotting van brandweerkazernes in de hoofdstad werd vastgesteld, steken er nog bijkomende ernstige problemen de kop op m.b.t. de hygiëne bij de brandweer. Om verschillende redenen worden bepaalde leveranciers voor hun geleverde prestaties niet meer betaald hetzij door een IT-programma dat door het Gewest aan de brandweerdienst werd opgelegd, hetzij door een gebrek aan respect voor de wetgeving m.b.t. overheidsopdrachten, hetzij door een gebrek aan competent personeel in bepaalde materies.

 

Eén van de hoofdproblemen is het feit dat onze werkgever momenteel niet meer instaat voor de reiniging van onze werkkledij. De leverancier wordt niet meer betaald, dus weigert hij onze werkkledij te wassen en te leveren. Bepaalde personeelsleden nemen hun tenue mee naar huis om te wassen, waardoor zij een inbreuk plegen tegen artikel IX.3.4., titel 3 van de codex over het welzijn op het werk (De werkgever zorgt of laat op zijn kosten zorgen voor de reiniging van de werkkledij. Het is verboden de werknemer toe te laten zijn eigen werkkledij aan te schaffen, zelf voor de reiniging, de herstelling, etc. in te staan).

De leverancier waste eveneens onze keukenhanddoeken die momenteel in de wasmachines van de posten gewassen worden, en tegelijkertijd onze tenues die in hoge mate gecontamineerd zijn met kankerverwekkende substanties. Op het gebied van hygiëne moeten er enorme inspanningen geleverd worden.

De eerste effecten zijn reeds voelbaar zo kort na de industriële brand in Vorst: doordat er geen vervangingskledij voorhanden is heeft een personeelslid een broek moeten lenen van een collega.

Een ander probleem is de levering van werkkledij voor de rekruten. Het probleem is eenvoudig: ze beschikken niet over het aantal uniformen, evenmin over dezelfde tenues dan de collega's van de wachtdienst! Binnen een paar weken worden deze rekruten ingezet voor operationele missies zonder dat ze over een volledige uitrusting beschikken. De uitvluchten zijn ook hier talrijk. Negentig rekruten zijn in opleiding, deze indiensttredingen waren sinds lang voorzienbaar, maar niets werd ondernomen om hun uitrusting te leveren. Moeten ze misschien in badkleding en teenslippers uitrukken?

Het catastrofale aanwervingsbeleid maakt dat operationele personeelsleden regelmatig gedurende maanden afwezig zijn. De duur van de wervingsprocedures die door een federale instelling georganiseerd worden, komt dit niet ten goede. Regelmatig is er een tekort aan personeel. De personeelsleden accumuleren de compensatie-uren en hun operationele functies. Tijdens de wachtdienst springen zij van het één hulpverleningsvoertuig in het andere. Sinds lang vragen de vakorganisaties de verhoging van het aantal personeelsleden in de dienstposten. Door het tekort aan personeel is dit spijtig genoeg niet mogelijk.

Herhaaldelijk treden problemen bij de leveringen van materiaal of diensten op, soms is er een tekort aan flessenwater om de brandweerlieden opnieuw te hydrateren, soms aan koffie, soms worden herstellingen niet meer uitgevoerd door de dienstverleners omdat deze niet meer betaald worden. De leveranciers haasten zich naar de DBDMH om reclamaties in te dienen.

In verschillende kazernes bestaan ernstige problemen op het gebied van veiligheid en werking. De verwarming doet het niet meer in diverse kazernes, in de keukens van bepaalde kazernes heerst explosiegevaar, op enkele dagen van de eindejaarsfeesten zijn de ovens defect, etc. Desondanks de inzet van enkele geëngageerde personen, zal men blijkbaar nog lang moeten wachten alvorens al deze problemen opgelost zijn. Aan het tempo dat de Regering een nieuwe kazerne bouwt moeten wij nog 24 jaar wachten om nieuwe posten te zien en waarschijnlijk nog eens even lang om de Generale Staf op de veiligheidsnormen af te stemmen.

De situatie verbetert voor wat de kleine werken betreft... zo zijn bepaalde lokalen veel aangenamer geworden. Schilderwerken worden eindelijk gerealiseerd, schone gordijnen worden aan de vensters van bepaalde posten gehangen, beetje bij beetje worden elektrische installaties heringericht volgens de normen, maar regelmatig duiken er grote problemen op. De liften van de administratieve vleugel zijn regelmatig defect, waardoor wij personen met een beperkte mobiliteit via de trap moeten naar buiten brengen. Kelderruimtes en kelderverdiepingen worden door de dieren uit de wijk ingepalmd die niet aarzelen om hun behoefte op onze uniformen te doen die gestockeerd worden in een oude atoombunker. Sinds jaren werkt één van de twee liften van het gebouw van de operationele personeelsleden niet meer zonder dat er een herstelling gepland wordt.

De meubelen van de posten en de kazernes zijn in een erbarmelijke staat, de zetels om uit te rusten lijken op diegenen van krakers, er is een tekort aan stoelen in de refter en we hebben meer dan een jaar moeten wachten opdat het bestek vervangen werd dat door een compagnie werd uitgeleend voor de opening van een post.

Sinds jaren is er waterinsijpeling in de doorgang die de twee gebouwen van de Generale Staf verbindt en het water druipt zelfs langs elektrische kabels. Door de staat van de binnenplaatsen van de kazernes zijn er reeds meerdere valpartijen van personeelsleden geweest met als gevolg belangrijke kwetsuren, in zones waar voertuigen rijden bestaan er geen afzonderlijke zones die voorbehouden zijn voor werknemers die zich te voet verplaatsen, de toestellen die voor noodverlichting moeten zorgen, functioneren niet allemaal, kortom er bestaan talrijke tekortkomingen die soms veiligheidsrisico's inhouden voor de werknemers. Deze problemen worden niet alleen door het V.S.O.A. aangekaart, maar ook door de inspecteurs van het Ministerie van Tewerkstelling en Arbeid die de hele problematiek in verslagen neergeschreven en naar de directie opgestuurd hebben.

In het algemeen wordt over deze situaties in stilte gezwegen. Maar te veel is te veel en het personeel heeft er stilletjes aan genoeg van om de pineut te zijn. Meer en meer wordt de ontevredenheid merkbaar.

Desondanks het feit dat men de inzet van het Kabinet van Staatssecretaris Cécile Jodogne niet kan ontkennen, wordt de situatie bij de DBDMH alsmaar erger tot op het punt dat men zich afvraagt of er geen sabotage in het spel is om tot dergelijke situaties te komen.

  

Pour le S.L.F.P.-A.F.R.C

Voor V.S..O.A.-F.G.G.A.

 Labourdette Eric

14:19 Écrit par SLFP | Lien permanent | Commentaires (0) |  Facebook

Les commentaires sont fermés.